Birine Uzanmadan

-

         Bir yalnızlık var etrafımızda; bizi saran bir sis, bir sessizlik. Kimsenin yüreğine asla tam olarak dokunamayacak olmanın hüznü var üzerimizde. Görmüyor muyuz? Savuşturmuyor muyuz? Saklıyor muyuz? Bu dünyada var olan her şey, insanın insana dokunması için var. Nesneler ve kavramlar, duygular ve zaman, kelimeler ve müzik, renkler ve esintiler…  Her şey insanın insanı görmesi, insanın insana değmesi için var. Bunca yardıma rağmen nasıl sadece teğet geçiyoruz birbirimizi?

Her teğet geçişimde yüreğimde bir ağıt tütüyor. Annemin karnından ayrılışımın ağıtı, geride bıraktığım aşkların ağıtı, unutulmuş dostlukların ağıtı, tanıyamadıklarımın ağıtı… Yüreğimde asla anlayamayacak ve anlaşılamayacak olmanın, herkesi ve her şeyi teğet geçmenin ağıtı tütüyor.

Hüzünlü bir yakarış, kabullenilmiş bir acı. Acı! Belki de insan buna mahkûmdu. Atomlar arasında olduğu gibi ruhlar arasında da bir boşluk vardı, ne eller ne yürekler birbirine dokunabiliyordu. Teğet geçmenin acısı, yapayalnız olmanın acısı… Ve insan acısını dindirmek için dünyayı yarattı. İnsan insana dokunabilmek için tarihi, sanatı, bilimi yarattı.. Denklemler kurdu, şiirler yazdı, şarkılar üfledi, binalar yaptı, uçaklar uçurdu. Ve sonunda insan yalnızlığından tanrıyı yarattı. “Tanrı her yerde” dedi, “Tanrı içimizde” dedi.  Her yerde olan, içimizde olan bir varlığı teğet geçemezdik değil mi?

Teğet geçti yine de insan. Hâlâ dokunmak istiyordu, belki de sadece bir başkasına dokunduğunda varlığını hissediyordu. Tanrı bile yetmemişti. Ve hâlâ kelimeler sıkıştırılmış, hisler özgürlüğünü bekliyor. Dudaktan dökülenler asla önemli olmamıştı; başka bir dil vardı, başka bir aşk, başka bir yol. Kahkahalarda veya gözyaşlarında özgürleşiyor muydu bu bekleyen?

Ben, insan! Evet, kimse görmezken de ağlıyordum. Ama dünyada başka kimse olmasaydı, bir tek ben olsaydım… O boğucu yalnızlıkta da ağlar mıydım? Sevgi ruhumda var mıydı? Kendiliğinden, nesnesi olmadan, birine uzanmadan… Ben, insan! Teğet geçtiğim hayatlar olmasaydı, tek gerçek ben olsaydım… Birine uzanmadan var olabilir miydim? Böylesine zarif, böylesine içten, gözyaşları ve tutkuyla…

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Doğumda Ölenler

-
               Bu ses de ne? Bomboş sokağın ortasında daha önce hiç duymadığım bir melodi geziniyor. Enstrümanı çıkaramıyorum. Yoksa biri şarkı mı söylüyor? Hayır, şarkı demek duyduğum sesi aşağılamak olur. Bu kadar derin bir acıyı kimsenin hissedebileceğini düşünemezdim, bu kadar derin bir acının varlığından bile haberdar değildim ve biri bana bunu hissettiriyordu. Belli belirsiz başlayan ses, giderek yükseldi. Frekansı bedenime değil, benliğimin daha derin noktalarına dokunuyordu. Bu ses nereden geliyordu? Ne kadar acı verse de bu sesi bir kere duyduktan sonra kaybetmekten korkmaya başlamıştım. Onu bulmam gerekiyordu. Ben yürüyordum, o da bana yaklaşıyordu.               Tam yanımdan bir kadın bana çarparak geçti. Böylesine dikkat çekici bir kadını nasıl daha önce fark etmezdim? Lacivert bir elbisesi ve altın rengi uyumlu takıları vardı. Bakışlarımız bir anlığına buluştu. İk...
Devamı

Mecburiyetin Sarmaşıkları

-
     Köşedeki küçük sobadan yayılan odun çıtırtıları tüm odayı sarıyordu. Çıtırtıların bir müzikalitesi vardı ve alevler de bu müziğin üstüne dans ediyordu. Dans… İnsan, sobanın içinde yanarken ateşin gücünü unutuyor. Kafesteki bir kaplana bakar gibi bakıyor, parmaklıklar vahşetini süzdüğü için alevlerin sadece güzelliğini görüyor.      Ben daha derin baktıkça sobadaki alev gözlerime yansıdı. Alev gözlerimde kafeste değildi, olması gerektiği gibi yüce, özgür ve korkunçtu.      Kokuyu da hissetmeye çalışarak bir iç çektim, zihnimi bir kabulleniş ve kabullenişle gelen bir dinginlik kapladı. İnsan olmanın doğasında buruk bir kabulleniş vardı. Olmuşu ve olacak olanı çoktan bilmenin kabullenişi. Gelecekten gelen belli belirsiz bir fısıltı, göz göze gelemediğimiz bir gölge, gelişimizle belli bir kaçış, savaşın başlangıcından belli bir yenilgi ve adımlar, mecburiyetten doğan adımlar…      Bu mecburiyet, dış dünyanın benim üstümd...
Devamı

Düşünceler 4: İnsanın Göçebe Doğası Üzerine Düşünceler

-
İnsanın Göçebe Doğası Üzerine Düşünceler İnsan, aynı yerde uzun süre yaşamaya uygun bir canlı değildir. Göçebe ruhludur. Ruhunun doğasına ihanet etmemelidir.               Aynı yerde belirli bir süre yaşayınca, bastığınız yerde anılar birikir. Aynı yerde hem gülmüşsünüzdür hem ağlamışsınızdır. Aynı basamakta hem yükselmiş hem düşmüşsünüzdür. Aynı sokakta farklı kişilerle öpüşmüşsünüzdür. Ve bu kaldırımlar, merdiven basamakları, sokaklar, çimenler, parklar; anıların yoğunluğuyla giderek yapışkanlaşır. Adımlarınıza tutunur, anıların ağırlığı bir bataklık misali içine çeker adımlarınızı. Üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, her anınız havada asılı kalır. Ne yaşadığınız, bilincinizde yer kaplamayacak kadar geçmişte kalsa bile; yüreğiniz mekânın sıcaklığından, neminden, sizin duyamayacağınızı düşündüğünüz ince seslerden ve silik kokulardan hatırlar o yeri. Havada asılı kalan anılarınız ağırlaşır ve yoğunlaşır. Yoğun havayı ...
Devamı