Boşluk

-

Kökleri olur insanın. Büyüdüğü ev olur, düş kurduğu bir yatağı olur. Işıkları kapadığında bile tanır duvarlarını, aradaki boşluğu ve soğukluğu.

Kökleri olur insanın. Sonra köklerinden büyür, uzanır, dolaşır. Ama bir yere ait olur insan. Doğduğu yer olabilir, mutluluğu bulduğu yer olabilir. Bir kelimeye ait olabilir insan, bir melodiye, bir gülüşe, bir arayışa, bir yakarışa…

Tanıdık samimiyetler sarar ruhunu. Sıcaklık bilindiktir, soğukluk da. Nefesler üflenir etrafına. Ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın koşacağı bir yer olur, bir kimse olur. Uzaklaşır, keşfeder dünyayı. Ve ne zaman ihtiyacı olsa köklerinin çektiği yere geri gider. Aynı kişilerle, aynı yerde, aynı şeyleri konuşur, aynı şeyleri hisseder.

İşte bu eksikti bende. Köklerim yoktu benim. Nereye kök salmaya kalkışsam bir maske takar gibi, yüzümü boyar gibi hissettim. Ait değilim ben. Birileriyle de olamadım birey de olamadım. Savaşçı da olamadım, merhametli de. Aşık da kalamadım, yalnız da. Şehirli de olamadım, doğaya ait de. Savrulup durdum oradan oraya. Ait değilim ben. Ve aidiyetsizliğin iki farklı yüzüyle tanıştım bu zamana kadar: Korkutucu yüzü ve özgürleştirici yüzü.

Ait olmayan, yuvası olmayan kişinin yuva özlemi çekmeyeceği düşünülür. Ama hissettiğim tek şey yuva özlemi. Sevgime karışıyor, nefretime karışıyor. Her duygumda özlem var bir damla. Sahip olmadığım bir yere, sahip olmadığım bir şeye…  

Ben. Aidiyetsizliğin iki yüzü arasında gidip gelen, bu yüzlerden birine bile ait olmayı beceremeyen bir ruh. Ben bir yere ait değilim. Ben bir şey değilim. O zaman bunu kabullenmeliyim, o zaman olmak istediğim her şeye yer açacağım. Ben bir boşluk olacağım. Boşlukların en büyüğü, boşlukların en boşu. Bomboş. Böylece olmam gereken şeyler, olmam gereken zamanda gelip sonra yerlerini başka şeylere bırakacak. Ben bir deniz olacağım; önce güneş sonra ay yansıyacak üstüme. Ne gelirse yansıtacağım, ne gelirse kabul edeceğim. Ben güzelliklerin süzüldüğü, her şeyin uğradığı ama hiçbir şeyin kalmadığı bir boşluk olacağım.

Ben bir boşluk olacağım ve o boşlukta her şey olacağım.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Doğumda Ölenler

-
               Bu ses de ne? Bomboş sokağın ortasında daha önce hiç duymadığım bir melodi geziniyor. Enstrümanı çıkaramıyorum. Yoksa biri şarkı mı söylüyor? Hayır, şarkı demek duyduğum sesi aşağılamak olur. Bu kadar derin bir acıyı kimsenin hissedebileceğini düşünemezdim, bu kadar derin bir acının varlığından bile haberdar değildim ve biri bana bunu hissettiriyordu. Belli belirsiz başlayan ses, giderek yükseldi. Frekansı bedenime değil, benliğimin daha derin noktalarına dokunuyordu. Bu ses nereden geliyordu? Ne kadar acı verse de bu sesi bir kere duyduktan sonra kaybetmekten korkmaya başlamıştım. Onu bulmam gerekiyordu. Ben yürüyordum, o da bana yaklaşıyordu.               Tam yanımdan bir kadın bana çarparak geçti. Böylesine dikkat çekici bir kadını nasıl daha önce fark etmezdim? Lacivert bir elbisesi ve altın rengi uyumlu takıları vardı. Bakışlarımız bir anlığına buluştu. İk...
Devamı

Mecburiyetin Sarmaşıkları

-
     Köşedeki küçük sobadan yayılan odun çıtırtıları tüm odayı sarıyordu. Çıtırtıların bir müzikalitesi vardı ve alevler de bu müziğin üstüne dans ediyordu. Dans… İnsan, sobanın içinde yanarken ateşin gücünü unutuyor. Kafesteki bir kaplana bakar gibi bakıyor, parmaklıklar vahşetini süzdüğü için alevlerin sadece güzelliğini görüyor.      Ben daha derin baktıkça sobadaki alev gözlerime yansıdı. Alev gözlerimde kafeste değildi, olması gerektiği gibi yüce, özgür ve korkunçtu.      Kokuyu da hissetmeye çalışarak bir iç çektim, zihnimi bir kabulleniş ve kabullenişle gelen bir dinginlik kapladı. İnsan olmanın doğasında buruk bir kabulleniş vardı. Olmuşu ve olacak olanı çoktan bilmenin kabullenişi. Gelecekten gelen belli belirsiz bir fısıltı, göz göze gelemediğimiz bir gölge, gelişimizle belli bir kaçış, savaşın başlangıcından belli bir yenilgi ve adımlar, mecburiyetten doğan adımlar…      Bu mecburiyet, dış dünyanın benim üstümd...
Devamı

Düşünceler 4: İnsanın Göçebe Doğası Üzerine Düşünceler

-
İnsanın Göçebe Doğası Üzerine Düşünceler İnsan, aynı yerde uzun süre yaşamaya uygun bir canlı değildir. Göçebe ruhludur. Ruhunun doğasına ihanet etmemelidir.               Aynı yerde belirli bir süre yaşayınca, bastığınız yerde anılar birikir. Aynı yerde hem gülmüşsünüzdür hem ağlamışsınızdır. Aynı basamakta hem yükselmiş hem düşmüşsünüzdür. Aynı sokakta farklı kişilerle öpüşmüşsünüzdür. Ve bu kaldırımlar, merdiven basamakları, sokaklar, çimenler, parklar; anıların yoğunluğuyla giderek yapışkanlaşır. Adımlarınıza tutunur, anıların ağırlığı bir bataklık misali içine çeker adımlarınızı. Üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, her anınız havada asılı kalır. Ne yaşadığınız, bilincinizde yer kaplamayacak kadar geçmişte kalsa bile; yüreğiniz mekânın sıcaklığından, neminden, sizin duyamayacağınızı düşündüğünüz ince seslerden ve silik kokulardan hatırlar o yeri. Havada asılı kalan anılarınız ağırlaşır ve yoğunlaşır. Yoğun havayı ...
Devamı