Beden

-

Hayır, tanrılar bize imrenmiyor. Tanrılar imrenemez. Tanrılar hissedemez. Ama biz onlara imrenebiliriz. Ve imrenebilmek yetisi, imreniliyor olmaktan çok daha yücedir.

Sen! Sen, savaşçı! Sen çürürsün, sen korkarsın ve sen kanarsın. Köklerin var, çirkin köklerin, güzel köklerin… Neden onlar yokmuş gibi davranıyorsun? Senin bedenin var, neden ruhmuş gibi dolanıyorsun? Her adımında görüyorum.  Korkarak basıyorsun toprağa, süzülüyorsun sanki. Sert basmalısın, hissetmelisin. Nefesini içine doldururken hissetmelisin bedenini. İnkâr edemezsin.

Yüce bir şey olmak istiyorsun, anlıyorum. Uçmak istiyorsun ruhlar aleminde; düşünmek, hissetmek, anlamak istiyorsun. Ama bunu kaslarını, yağlarını, kemiklerini ve kanını yadsıyarak yapamazsın.

Sen hastalıksın. Durursan çürürsün. Bu nedenle koşmalısın. Sen aynı zamanda şifasın. Köklerinden uzanırsın. Sen bir hayvansın. Ruhun nefesindedir ve aşkın sevişmende. Nefesini yok sayarsan ruhunu yok saymış olursun. Fazlası olmak istiyorsun, anlıyorum. Ama görüneni, fiziksel olanı yok sayarsan hiçbir şey olamazsın.

Bedenine tutunmazsan ruhun savrulur. O zaman tutun savaşçı! Nefesine, kanına ve kemiğine! Çünkü insan uçup gitmeye çok meyillidir. Tutun savaşçı! Her sabah, ben hastalığın ta kendisiyim diyerek uyan. Ve her sabah, ben şifanın ta kendisiyim diyerek uyan. 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Doğumda Ölenler

-
               Bu ses de ne? Bomboş sokağın ortasında daha önce hiç duymadığım bir melodi geziniyor. Enstrümanı çıkaramıyorum. Yoksa biri şarkı mı söylüyor? Hayır, şarkı demek duyduğum sesi aşağılamak olur. Bu kadar derin bir acıyı kimsenin hissedebileceğini düşünemezdim, bu kadar derin bir acının varlığından bile haberdar değildim ve biri bana bunu hissettiriyordu. Belli belirsiz başlayan ses, giderek yükseldi. Frekansı bedenime değil, benliğimin daha derin noktalarına dokunuyordu. Bu ses nereden geliyordu? Ne kadar acı verse de bu sesi bir kere duyduktan sonra kaybetmekten korkmaya başlamıştım. Onu bulmam gerekiyordu. Ben yürüyordum, o da bana yaklaşıyordu.               Tam yanımdan bir kadın bana çarparak geçti. Böylesine dikkat çekici bir kadını nasıl daha önce fark etmezdim? Lacivert bir elbisesi ve altın rengi uyumlu takıları vardı. Bakışlarımız bir anlığına buluştu. İk...
Devamı

Mecburiyetin Sarmaşıkları

-
     Köşedeki küçük sobadan yayılan odun çıtırtıları tüm odayı sarıyordu. Çıtırtıların bir müzikalitesi vardı ve alevler de bu müziğin üstüne dans ediyordu. Dans… İnsan, sobanın içinde yanarken ateşin gücünü unutuyor. Kafesteki bir kaplana bakar gibi bakıyor, parmaklıklar vahşetini süzdüğü için alevlerin sadece güzelliğini görüyor.      Ben daha derin baktıkça sobadaki alev gözlerime yansıdı. Alev gözlerimde kafeste değildi, olması gerektiği gibi yüce, özgür ve korkunçtu.      Kokuyu da hissetmeye çalışarak bir iç çektim, zihnimi bir kabulleniş ve kabullenişle gelen bir dinginlik kapladı. İnsan olmanın doğasında buruk bir kabulleniş vardı. Olmuşu ve olacak olanı çoktan bilmenin kabullenişi. Gelecekten gelen belli belirsiz bir fısıltı, göz göze gelemediğimiz bir gölge, gelişimizle belli bir kaçış, savaşın başlangıcından belli bir yenilgi ve adımlar, mecburiyetten doğan adımlar…      Bu mecburiyet, dış dünyanın benim üstümd...
Devamı

Düşünceler 4: İnsanın Göçebe Doğası Üzerine Düşünceler

-
İnsanın Göçebe Doğası Üzerine Düşünceler İnsan, aynı yerde uzun süre yaşamaya uygun bir canlı değildir. Göçebe ruhludur. Ruhunun doğasına ihanet etmemelidir.               Aynı yerde belirli bir süre yaşayınca, bastığınız yerde anılar birikir. Aynı yerde hem gülmüşsünüzdür hem ağlamışsınızdır. Aynı basamakta hem yükselmiş hem düşmüşsünüzdür. Aynı sokakta farklı kişilerle öpüşmüşsünüzdür. Ve bu kaldırımlar, merdiven basamakları, sokaklar, çimenler, parklar; anıların yoğunluğuyla giderek yapışkanlaşır. Adımlarınıza tutunur, anıların ağırlığı bir bataklık misali içine çeker adımlarınızı. Üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, her anınız havada asılı kalır. Ne yaşadığınız, bilincinizde yer kaplamayacak kadar geçmişte kalsa bile; yüreğiniz mekânın sıcaklığından, neminden, sizin duyamayacağınızı düşündüğünüz ince seslerden ve silik kokulardan hatırlar o yeri. Havada asılı kalan anılarınız ağırlaşır ve yoğunlaşır. Yoğun havayı ...
Devamı