"Ya Yaşam?"

-

Sabah neden uyanamıyorsun? Yatağından neden doğrulamıyorsun, biliyor musun? Tüm bedenin sanki okyanusun içindeymiş gibi bir dirençle karşılaşıyor değil mi? Biliyorum. Adımlarınla önündeki havayı itmeye çalışıyorsun. Adım atmıyorsun, tekme atıyorsun sanki. Kahkaha atmıyorsun, ciğerlerindeki havayı dövüyorsun. Hava çok ağır ve güneş yakıcı. İşte senin problemin bu. Sen yaşamayı savaşmak sanıyorsun.

              Silahlarını kuşanmışsın, bıçaklarını bilemişsin. Bedenin bile düşman senin için. Bu dünya ve bu dünyada olan her şeye başkaldırıyorsun. Uyanmaya başkaldırıyorsun, bedeninin kısıtlılığını kabul edemiyorsun, üstünde tam kontrolünün olmadığı her şey ölesiye korkutuyor seni. Güçsüzlüğünü kabul edemiyorsun ve yaşam seni zayıflıklarından ezecek sanıyorsun.

              Sen yaşamayı savaşmak sanıyorsun. Ama kim güneşle savaşı kazanabilir? Kim aldığı nefesle savaşabilir? Kılıcını çekip yaşamı öldürebilir misin, aldığın nefesi durdurunca sen de ölmeyecek misin?

              Savaşmaya bu kadar alışmış biri için kendini inandırmak zor olabilir. O zaman bir soruyla başla. Kendine de ki “Ya yaşam savaşılacak bir şey değilse?”. Ya yaşam savaşılacak bir şey değilse? Bunu uyanırken kendine sor, yürürken ve önündeki havayı tekmevari hareketlerle ittirmeye çalıştığında kendine sor.

Sonra belki bir yağmur damlası düşer iki gözünün arasına, ıslaklığı içinde farklı duygular uyandırır, serinletir ruhunu. Bir kelebek geçer yanından, bir kuş cıvıltısı duyarsın, dostane bir gülüş karşılar seni. Küçük ama güzel şeyler olur hayatında. Ve aslında rüzgârın yürümende sana yardım ettiğini, güneşin uyanman için seni gıdıkladığını fark edersin.

Sonra belki kalbinden geçer: "Ya yaşam savaşılacak bir şey değilse, ya yaşam uyumla dans edilecek bir melodiyse?"

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Doğumda Ölenler

-
               Bu ses de ne? Bomboş sokağın ortasında daha önce hiç duymadığım bir melodi geziniyor. Enstrümanı çıkaramıyorum. Yoksa biri şarkı mı söylüyor? Hayır, şarkı demek duyduğum sesi aşağılamak olur. Bu kadar derin bir acıyı kimsenin hissedebileceğini düşünemezdim, bu kadar derin bir acının varlığından bile haberdar değildim ve biri bana bunu hissettiriyordu. Belli belirsiz başlayan ses, giderek yükseldi. Frekansı bedenime değil, benliğimin daha derin noktalarına dokunuyordu. Bu ses nereden geliyordu? Ne kadar acı verse de bu sesi bir kere duyduktan sonra kaybetmekten korkmaya başlamıştım. Onu bulmam gerekiyordu. Ben yürüyordum, o da bana yaklaşıyordu.               Tam yanımdan bir kadın bana çarparak geçti. Böylesine dikkat çekici bir kadını nasıl daha önce fark etmezdim? Lacivert bir elbisesi ve altın rengi uyumlu takıları vardı. Bakışlarımız bir anlığına buluştu. İk...
Devamı

Mecburiyetin Sarmaşıkları

-
     Köşedeki küçük sobadan yayılan odun çıtırtıları tüm odayı sarıyordu. Çıtırtıların bir müzikalitesi vardı ve alevler de bu müziğin üstüne dans ediyordu. Dans… İnsan, sobanın içinde yanarken ateşin gücünü unutuyor. Kafesteki bir kaplana bakar gibi bakıyor, parmaklıklar vahşetini süzdüğü için alevlerin sadece güzelliğini görüyor.      Ben daha derin baktıkça sobadaki alev gözlerime yansıdı. Alev gözlerimde kafeste değildi, olması gerektiği gibi yüce, özgür ve korkunçtu.      Kokuyu da hissetmeye çalışarak bir iç çektim, zihnimi bir kabulleniş ve kabullenişle gelen bir dinginlik kapladı. İnsan olmanın doğasında buruk bir kabulleniş vardı. Olmuşu ve olacak olanı çoktan bilmenin kabullenişi. Gelecekten gelen belli belirsiz bir fısıltı, göz göze gelemediğimiz bir gölge, gelişimizle belli bir kaçış, savaşın başlangıcından belli bir yenilgi ve adımlar, mecburiyetten doğan adımlar…      Bu mecburiyet, dış dünyanın benim üstümd...
Devamı

Düşünceler 4: İnsanın Göçebe Doğası Üzerine Düşünceler

-
İnsanın Göçebe Doğası Üzerine Düşünceler İnsan, aynı yerde uzun süre yaşamaya uygun bir canlı değildir. Göçebe ruhludur. Ruhunun doğasına ihanet etmemelidir.               Aynı yerde belirli bir süre yaşayınca, bastığınız yerde anılar birikir. Aynı yerde hem gülmüşsünüzdür hem ağlamışsınızdır. Aynı basamakta hem yükselmiş hem düşmüşsünüzdür. Aynı sokakta farklı kişilerle öpüşmüşsünüzdür. Ve bu kaldırımlar, merdiven basamakları, sokaklar, çimenler, parklar; anıların yoğunluğuyla giderek yapışkanlaşır. Adımlarınıza tutunur, anıların ağırlığı bir bataklık misali içine çeker adımlarınızı. Üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, her anınız havada asılı kalır. Ne yaşadığınız, bilincinizde yer kaplamayacak kadar geçmişte kalsa bile; yüreğiniz mekânın sıcaklığından, neminden, sizin duyamayacağınızı düşündüğünüz ince seslerden ve silik kokulardan hatırlar o yeri. Havada asılı kalan anılarınız ağırlaşır ve yoğunlaşır. Yoğun havayı ...
Devamı