Düşünceler 5: Başkalarından Kendini Görmek

-


             İçe dönüp kendimizi anlamak, ne zaman başkasını anlamaktan daha önemli ve daha anlamlı oldu? Ya da sorumu daha farklı sorayım: Kendimizi anlamak, ne zaman başkasını anlamaktan farklı bir şeye dönüştü? Başkasını anlamadan kendimizi anlamanın mümkün olduğu sanrısına ne zaman kapıldık? “Ben”, “sen”den ne zaman keskin bir sınırla ayrıldı ve yüceleştirildi?

              Doğdum. Annemi gördüm. Gözlerim olduğunun farkında olmadan annemi gördüm, annemle tanıştım. Sonra annem bana dokundu. Demek dokunulabilecek bir şeymişim. Annem bana dokundu, demek ki varmışım. Şefkatli bir okşayış. Ben şefkatli bir dokunuşun nesnesi olarak var olmuştum.

              “Kendini gör, kendini anla, kendini dön.” Öyle mi? Ben var mıyım ki kendime döneyim diye düşünmeden edemiyor insan. Bu sözde bireyselleşme yolculuğu artık kişinin karşısındakini yok saydığı bir “ben”cilik zehrine dönüşmeye başladı. Oysa insanın kendisini anlamak için karşısındakine muhtaç olduğunu unutuyor herkes. Diyalektikten bihaber, sanki başkası var olmadan kendileri var olabilirmiş gibi “ben” diye bağıran bir sürü. Fark etmiyorlar ki hepsi aynı anda bağırıyor. Ve hiçbir “ben” ayırt edilemiyor o ortak bağırıştan. Oysa biri karşısındakine seslense “Göksu” dese, öbürü yanındakine seslense “Zeynep” dese sesleri ayrışacak, sürüden ayrılacaklar.

              Yanlış anlaşılmasın; ben de kendimizi bulmanın, kendimize dönmenin ve kendi yolculuğumuzun en önemli şey olduğunu düşünüyorum. Benim karşı çıktığım insanın bu yolculuğu gerçekleştirmeye çalıştığı yöntem. İçeri bakmanın, gerçekten içeriyi görmek olduğunu düşünmüyorum. İçeri bakarak belki sadece bir silüet, belki belli belirsiz bir yansıma seçilebilir ancak kişinin kendisini tam olarak görebilmesi için karşısında başka bir bireyin durması gerektiğini düşünüyorum.

              Düşünsenize kendinizi görmeye en çok yaklaştığınız an bile karşınızda bir ayna duruyor, başka bir cisim duruyor. “Başka”sından ayrılmış, saf kendimize bakmamız imkansız. Yansımalarla, zıtlıklarla, karşı çıkışlarla, tepkilerle, sevgi ve nefretle anlıyor insan kendi içini. Evet kendimizi anlamalıyız, evet, kendimize ulaşmalıyız ve evet, kalıcı tek şey bunlar olacak. Ancak eller kendini tutamaz, kendimize dokunamayız. Sevgiyi sadece içimizde tutamayız, nefret taşar ve öfke etrafımızdakilere çarpar. Bu duyguların varlığını başkalarıyla bağlantı kurduğunda fark ederiz. El kendine dokunamaz. Kendimize dokunmaya en çok yaklaştığımız an başkasına dokunduğumuz andır. Bu anda kendi varlığımızı, “dokunuş”un etkeni olarak fark etmeye başlarız. Biz başkalarına taşan duyguların kaynağı, başka düşüncelere karşı çıkan veya katılan fikirlerin başlangıç noktası olarak var oluruz.

                Evet, kendimizi görmeliyiz. Ama göz kendini göremez. Ancak başkalarına bakarak, yansımalardan, onlara yönelttiğimiz duygulardan ve düşüncelerden var olabiliriz. Ve ancak başkalarından kendimizi görebiliriz.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Doğumda Ölenler

-
               Bu ses de ne? Bomboş sokağın ortasında daha önce hiç duymadığım bir melodi geziniyor. Enstrümanı çıkaramıyorum. Yoksa biri şarkı mı söylüyor? Hayır, şarkı demek duyduğum sesi aşağılamak olur. Bu kadar derin bir acıyı kimsenin hissedebileceğini düşünemezdim, bu kadar derin bir acının varlığından bile haberdar değildim ve biri bana bunu hissettiriyordu. Belli belirsiz başlayan ses, giderek yükseldi. Frekansı bedenime değil, benliğimin daha derin noktalarına dokunuyordu. Bu ses nereden geliyordu? Ne kadar acı verse de bu sesi bir kere duyduktan sonra kaybetmekten korkmaya başlamıştım. Onu bulmam gerekiyordu. Ben yürüyordum, o da bana yaklaşıyordu.               Tam yanımdan bir kadın bana çarparak geçti. Böylesine dikkat çekici bir kadını nasıl daha önce fark etmezdim? Lacivert bir elbisesi ve altın rengi uyumlu takıları vardı. Bakışlarımız bir anlığına buluştu. İk...
Devamı

Mecburiyetin Sarmaşıkları

-
     Köşedeki küçük sobadan yayılan odun çıtırtıları tüm odayı sarıyordu. Çıtırtıların bir müzikalitesi vardı ve alevler de bu müziğin üstüne dans ediyordu. Dans… İnsan, sobanın içinde yanarken ateşin gücünü unutuyor. Kafesteki bir kaplana bakar gibi bakıyor, parmaklıklar vahşetini süzdüğü için alevlerin sadece güzelliğini görüyor.      Ben daha derin baktıkça sobadaki alev gözlerime yansıdı. Alev gözlerimde kafeste değildi, olması gerektiği gibi yüce, özgür ve korkunçtu.      Kokuyu da hissetmeye çalışarak bir iç çektim, zihnimi bir kabulleniş ve kabullenişle gelen bir dinginlik kapladı. İnsan olmanın doğasında buruk bir kabulleniş vardı. Olmuşu ve olacak olanı çoktan bilmenin kabullenişi. Gelecekten gelen belli belirsiz bir fısıltı, göz göze gelemediğimiz bir gölge, gelişimizle belli bir kaçış, savaşın başlangıcından belli bir yenilgi ve adımlar, mecburiyetten doğan adımlar…      Bu mecburiyet, dış dünyanın benim üstümd...
Devamı

Düşünceler 4: İnsanın Göçebe Doğası Üzerine Düşünceler

-
İnsanın Göçebe Doğası Üzerine Düşünceler İnsan, aynı yerde uzun süre yaşamaya uygun bir canlı değildir. Göçebe ruhludur. Ruhunun doğasına ihanet etmemelidir.               Aynı yerde belirli bir süre yaşayınca, bastığınız yerde anılar birikir. Aynı yerde hem gülmüşsünüzdür hem ağlamışsınızdır. Aynı basamakta hem yükselmiş hem düşmüşsünüzdür. Aynı sokakta farklı kişilerle öpüşmüşsünüzdür. Ve bu kaldırımlar, merdiven basamakları, sokaklar, çimenler, parklar; anıların yoğunluğuyla giderek yapışkanlaşır. Adımlarınıza tutunur, anıların ağırlığı bir bataklık misali içine çeker adımlarınızı. Üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, her anınız havada asılı kalır. Ne yaşadığınız, bilincinizde yer kaplamayacak kadar geçmişte kalsa bile; yüreğiniz mekânın sıcaklığından, neminden, sizin duyamayacağınızı düşündüğünüz ince seslerden ve silik kokulardan hatırlar o yeri. Havada asılı kalan anılarınız ağırlaşır ve yoğunlaşır. Yoğun havayı ...
Devamı