Eksiksiz Bir Manzara

-

    Tam bu sokak. Şu an düşüncelerimin beni getirdiği ve duygularımın gitmemi engellediği bu sokak. Defalarca yürüdüğüm, ezbere bildiğim sokaklar arasında daha önce hiç görmediğim ve komşusu olduğu diğer tanıdık yerlerden çok uzak olan bu sokak.

    Baştan sona onu örten yapraklar, hiç tanımadığım ağaçlardan dökülüyor. Kaldırım taşları hiç görmediğim bir düzende dizilmiş. Rüzgâr farklı esiyor, yönünü kestiremiyorum. Hemen yanımdan geçen arabalar nereye gidiyorlar? Buradan başka gerçek yok ki.

    Bu sokağın ne girişi var ne de çıkışı. Nasıl geldim ben buraya? Hangi düşüncelerim sürükledi beni? Beni buradan çıkaracak düşünceler belli ki çiçek açmayacak ruhumda. Ama başka bir şey çiçek açıyor. Ruhumda ve oturduğum bu bankta bir şeyler çiçek açıyor, bizi birbirimize güzellikle bağlıyor. Bu çiçekler ne çiçeği bilmiyorum ama bütün sokağı döşemişler. Her şeye yabancı bir güzellik katıyorlar. Kaldırımlar, ağaçlar, çitler, önümden geçip giden insanlar…

    Önümden geçip giden, burada yaşan çiçek yüzlü insanları tanımıyorum. Her zaman, bildiğimden başka bir dünya olabileceğini hatırlatıyor bu bana. Ama bambaşka dünyalar da olsa belki hiç çıkmam bu sokaktan. Oturduğum bankta, gözlerimden renklenen çiçeklerle beni saran ağaçların çiçeklerine karışırım. Kıyafetlerim ve tenim bu bankın üstünde eriyip gider belki.  Aynı tondayız, aynı renkteyiz. Ben gidersem bir şeyler eksilirmiş gibi tablodan. Ben burada, tam da bu anda olmak için yaratılmışım.

    Kalkmayacağım hiç, çıkıp gitmeyeceğim bu tablodan. Evim istediği kadar beni arayabilir, komşularım zili çalmamı bekleyebilir, her gün geçtiğim sokaklar adımlarımı özleyebilir. Ama tanıdıklık, aidiyet değildir.

    Artık bu banka oturdum ya, artık bu manzarada bir yer buldum ya kendime, kalkıp gidersem insanlar buraya bakıp bir eksiklik görecek. Sevmedim bu sokağı diyecekler, bir şeyler eksik bir şeyler tuhaf diyecekler. Banka bakacaklar, çiçeklere bakacaklar, benim yokluğuma bakacaklar; bir fırça darbesi, bir nefes eksik diyecekler. O zaman güçlü bir nefes alıyorum. Kimsenin ruhunu eksik bırakılmış bir sokağın görüntüsüyle rahatsız etmemek için çok derin bir nefes alıyorum, sokak içime doluyor, ben sokağa doğru kayboluyorum, çiçeklerimiz birbirine karışıyor. İşte bu eksiksiz bir manzara. 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Doğumda Ölenler

-
               Bu ses de ne? Bomboş sokağın ortasında daha önce hiç duymadığım bir melodi geziniyor. Enstrümanı çıkaramıyorum. Yoksa biri şarkı mı söylüyor? Hayır, şarkı demek duyduğum sesi aşağılamak olur. Bu kadar derin bir acıyı kimsenin hissedebileceğini düşünemezdim, bu kadar derin bir acının varlığından bile haberdar değildim ve biri bana bunu hissettiriyordu. Belli belirsiz başlayan ses, giderek yükseldi. Frekansı bedenime değil, benliğimin daha derin noktalarına dokunuyordu. Bu ses nereden geliyordu? Ne kadar acı verse de bu sesi bir kere duyduktan sonra kaybetmekten korkmaya başlamıştım. Onu bulmam gerekiyordu. Ben yürüyordum, o da bana yaklaşıyordu.               Tam yanımdan bir kadın bana çarparak geçti. Böylesine dikkat çekici bir kadını nasıl daha önce fark etmezdim? Lacivert bir elbisesi ve altın rengi uyumlu takıları vardı. Bakışlarımız bir anlığına buluştu. İk...
Devamı

Mecburiyetin Sarmaşıkları

-
     Köşedeki küçük sobadan yayılan odun çıtırtıları tüm odayı sarıyordu. Çıtırtıların bir müzikalitesi vardı ve alevler de bu müziğin üstüne dans ediyordu. Dans… İnsan, sobanın içinde yanarken ateşin gücünü unutuyor. Kafesteki bir kaplana bakar gibi bakıyor, parmaklıklar vahşetini süzdüğü için alevlerin sadece güzelliğini görüyor.      Ben daha derin baktıkça sobadaki alev gözlerime yansıdı. Alev gözlerimde kafeste değildi, olması gerektiği gibi yüce, özgür ve korkunçtu.      Kokuyu da hissetmeye çalışarak bir iç çektim, zihnimi bir kabulleniş ve kabullenişle gelen bir dinginlik kapladı. İnsan olmanın doğasında buruk bir kabulleniş vardı. Olmuşu ve olacak olanı çoktan bilmenin kabullenişi. Gelecekten gelen belli belirsiz bir fısıltı, göz göze gelemediğimiz bir gölge, gelişimizle belli bir kaçış, savaşın başlangıcından belli bir yenilgi ve adımlar, mecburiyetten doğan adımlar…      Bu mecburiyet, dış dünyanın benim üstümd...
Devamı

Düşünceler 4: İnsanın Göçebe Doğası Üzerine Düşünceler

-
İnsanın Göçebe Doğası Üzerine Düşünceler İnsan, aynı yerde uzun süre yaşamaya uygun bir canlı değildir. Göçebe ruhludur. Ruhunun doğasına ihanet etmemelidir.               Aynı yerde belirli bir süre yaşayınca, bastığınız yerde anılar birikir. Aynı yerde hem gülmüşsünüzdür hem ağlamışsınızdır. Aynı basamakta hem yükselmiş hem düşmüşsünüzdür. Aynı sokakta farklı kişilerle öpüşmüşsünüzdür. Ve bu kaldırımlar, merdiven basamakları, sokaklar, çimenler, parklar; anıların yoğunluğuyla giderek yapışkanlaşır. Adımlarınıza tutunur, anıların ağırlığı bir bataklık misali içine çeker adımlarınızı. Üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, her anınız havada asılı kalır. Ne yaşadığınız, bilincinizde yer kaplamayacak kadar geçmişte kalsa bile; yüreğiniz mekânın sıcaklığından, neminden, sizin duyamayacağınızı düşündüğünüz ince seslerden ve silik kokulardan hatırlar o yeri. Havada asılı kalan anılarınız ağırlaşır ve yoğunlaşır. Yoğun havayı ...
Devamı