movimiento es vida

                 Adımlarını hızla atarken biraz suçlu hissediyordu. Sanki sadece ihtiyacı varken onu görmeye gidiyor gibiydi. Sanki mi? Bal gibi öyle yapıyordu. Haftalarca arayıp sormadan hayatına devam ettikten sonra nereden geldiğini bilmediği bir hüzün sisi ruhuna çökünce onu arıyordu. Çünkü biliyordu ki onun tek bir cümlesi bile tüm sisi dağıtabilecek güçteydi. Babasının nasıl bu kadar güçlü olduğunu, nasıl hep dimdik durduğunu anlayamıyordu. Kendisini yıkıp parçalayacak şeylere hiç zorlanmadan göğüs gerebiliyordu.                             Kötü bir evlat olmanın suçluluk duygusunu dağıtmak istercesine adımlarını hızlandırdı. Suçluluğu parçalayarak, hislerini yıkıp geçerek yürüyordu. Gözlerini kısarak baktığında babasının da ona doğru yürümekte olduğunu gördü. İkisinin de hızına bakılırsa tam sözleştikleri yerde, heykelin altında b...

Hafızama güvenmem. “Sevdiğin insanlarla geçirdiğin güzel günleri say” desen sayamam. “Minnettar olduğun insanlar senin için ne yapmıştır” desen söylemem. Ama o insanları severim, o insanlara minnet duyarım. Hislerime güvenirim. Hislerin zamanı da aştığını düşünürüm. Geçmiş ve gelecek deneyimlerin izidir, sormanın ve sorgulamanın üstündedir hisler. Ve ben belki şimdi söyleyemem seni neden sevdiğimi, sana bakarken. Hatırlayamıyor olabilirim her küçük anı, her görünmez bağı. Belki söylenebilecek bir şey değildir. Belki daha paylaşmamışızdır o anları, gelecektedir her şey. Belki asla paylaşmayacağızdır, sadece bir olasılıktır her şey. Ama zamanı, hafızamı, olasılıkları ve diğer bütün ilkel kısıtlayıcılarımı aşan deneyimler; bir hisse dönüşür. Hatırlayamadıklarım, bir hisse dönüşür, taşırım kalbimde. Karşımda dur, saçlarını çek alnından, seni bir göreyim. Yüzün ne kadar tanıdık ve ne kadar yabancı. Kaybetmişim, bulmuşum. Bulmuşum, kaybetmişim. Özür dilerim. Çatık kaşlarını anlıyorum, ...