movimiento es vida

Hayır, tanrılar bize imrenmiyor. Tanrılar imrenemez. Tanrılar hissedemez. Ama biz onlara imrenebiliriz. Ve imrenebilmek yetisi, imreniliyor olmaktan çok daha yücedir. Sen! Sen, savaşçı! Sen çürürsün, sen korkarsın ve sen kanarsın. Köklerin var, çirkin köklerin, güzel köklerin… Neden onlar yokmuş gibi davranıyorsun? Senin bedenin var, neden ruhmuş gibi dolanıyorsun? Her adımında görüyorum.  Korkarak basıyorsun toprağa, süzülüyorsun sanki. Sert basmalısın, hissetmelisin. Nefesini içine doldururken hissetmelisin bedenini. İnkâr edemezsin. Yüce bir şey olmak istiyorsun, anlıyorum. Uçmak istiyorsun ruhlar aleminde; düşünmek, hissetmek, anlamak istiyorsun. Ama bunu kaslarını, yağlarını, kemiklerini ve kanını yadsıyarak yapamazsın. Sen hastalıksın. Durursan çürürsün. Bu nedenle koşmalısın. Sen aynı zamanda şifasın. Köklerinden uzanırsın. Sen bir hayvansın. Ruhun nefesindedir ve aşkın sevişmende. Nefesini yok sayarsan ruhunu yok saymış olursun. Fazlası olmak istiyorsun, anlıyorum. Am...

Kökleri olur insanın. Büyüdüğü ev olur, düş kurduğu bir yatağı olur. Işıkları kapadığında bile tanır duvarlarını, aradaki boşluğu ve soğukluğu. Kökleri olur insanın. Sonra köklerinden büyür, uzanır, dolaşır. Ama bir yere ait olur insan. Doğduğu yer olabilir, mutluluğu bulduğu yer olabilir. Bir kelimeye ait olabilir insan, bir melodiye, bir gülüşe, bir arayışa, bir yakarışa… Tanıdık samimiyetler sarar ruhunu. Sıcaklık bilindiktir, soğukluk da. Nefesler üflenir etrafına. Ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın koşacağı bir yer olur, bir kimse olur. Uzaklaşır, keşfeder dünyayı. Ve ne zaman ihtiyacı olsa köklerinin çektiği yere geri gider. Aynı kişilerle, aynı yerde, aynı şeyleri konuşur, aynı şeyleri hisseder. İşte bu eksikti bende. Köklerim yoktu benim. Nereye kök salmaya kalkışsam bir maske takar gibi, yüzümü boyar gibi hissettim. Ait değilim ben. Birileriyle de olamadım birey de olamadım. Savaşçı da olamadım, merhametli de. Aşık da kalamadım, yalnız da. Şehirli de olamadım, doğaya ait de...