movimiento es vida

Sabah neden uyanamıyorsun? Yatağından neden doğrulamıyorsun, biliyor musun? Tüm bedenin sanki okyanusun içindeymiş gibi bir dirençle karşılaşıyor değil mi? Biliyorum. Adımlarınla önündeki havayı itmeye çalışıyorsun. Adım atmıyorsun, tekme atıyorsun sanki. Kahkaha atmıyorsun, ciğerlerindeki havayı dövüyorsun. Hava çok ağır ve güneş yakıcı. İşte senin problemin bu. Sen yaşamayı savaşmak sanıyorsun.               Silahlarını kuşanmışsın, bıçaklarını bilemişsin. Bedenin bile düşman senin için. Bu dünya ve bu dünyada olan her şeye başkaldırıyorsun. Uyanmaya başkaldırıyorsun, bedeninin kısıtlılığını kabul edemiyorsun, üstünde tam kontrolünün olmadığı her şey ölesiye korkutuyor seni. Güçsüzlüğünü kabul edemiyorsun ve yaşam seni zayıflıklarından ezecek sanıyorsun.               Sen yaşamayı savaşmak sanıyorsun. Ama kim güneşle savaşı kazanabilir? Kim aldığı nefesle s...

              İçe dönüp kendimizi anlamak, ne zaman başkasını anlamaktan daha önemli ve daha anlamlı oldu? Ya da sorumu daha farklı sorayım: Kendimizi anlamak, ne zaman başkasını anlamaktan farklı bir şeye dönüştü? Başkasını anlamadan kendimizi anlamanın mümkün olduğu sanrısına ne zaman kapıldık? “Ben”, “sen”den ne zaman keskin bir sınırla ayrıldı ve yüceleştirildi?               Doğdum. Annemi gördüm. Gözlerim olduğunun farkında olmadan annemi gördüm, annemle tanıştım. Sonra annem bana dokundu. Demek dokunulabilecek bir şeymişim. Annem bana dokundu, demek ki varmışım. Şefkatli bir okşayış. Ben şefkatli bir dokunuşun nesnesi olarak var olmuştum.               “Kendini gör, kendini anla, kendini dön.” Öyle mi? Ben var mıyım ki kendime döneyim diye düşünmeden edemiyor insan. Bu sözde bireyselleşme yolculuğu artık kişinin k...